Mijn blog staat een beetje in de vakantie-stand, ik geef het eerlijk toe. Ik probeer ook echt uit te rusten maar het valt niet mee. Er is toch elke dag hier in Turkije zoveel leuks te doen en dat in die hitte maakt dat je chronisch moe bent van het bijna-niks-doen.

Toch moet ik een enigszins volle batterij hebben als ik terugkom in Nederland. Er staan weer wat grote projecten rondom Webfm & Webtv op stapel die meer dan mijn aandacht verdienen.

Het belangrijkste is misschien wel het veilig stellen van de subsidie voor de komende jaren, want die wil men gaan halveren en dat betekent zo ongeveer het einde van de omroep op korte of langere termijn. En alles wat ik daar diep vanuit mijn hart over zou willen zeggen mag ik niet uit strategische overwegingen. Want je zal maar eens een ambtenaar of wethouder of gemeenteraadslid tegen de haren instrijken. En dat ik dat dus niet kan daar baal ik misschien nog wel meer van dan het gedoe rond de subsidie zelf.

Dat ik dus op mijn nog-net-38e zover ben gekomen dat ik mijn kop moet houden omdat het de omroep anders zou kunnen schaden. Ik ben dus nu zo ‘wijs’ geworden dat ik lief knik, me (zeker voor mijn doen) terughoudend opstel en zeer omzichtig te werk ga. In plaats van dat ik met passie en vol vuur op het gemeentehuis op diverse plekken zou uitleggen hoe kwetsend het is als je na bijna 10 jaar kei en keihard werken zo behandeld wordt.

Ik merk dat me dat zo frustreert en zo beperkt in mijn creatieve handelen voor de omroep dat ik me echt afvraag hoe lang ik daar nog in mee wil gaan. Voorheen kon ik me meer permitteren maar er staan nu grotere financiële belangen op het spel en er zitten andere ambtenaren, raadsleden en wethouders. Maar ik ben niet geschikt voor het tactische schaakspel, mijn kracht is mijn oprechte boosheid als ik vind dat de omroep onrecht wordt aangedaan. Daarmee heb ik altijd ver kunnen komen, maar de kaarten lijken nu anders geschud en ik vind dat lastig.

Ik heb nog een kleine tien dagen hier in Turkije om een modus te verzinnen waarbij ik aan de ene kant zo tactisch mogelijk opereer en aan de andere kant wel mezelf blijf. Ik vrees dat ondanks mijn lange vakantie die tijd nog te kort is.

Mijn oma hield van muziek. Vooral Barbara Streisand en ook Celine Dion hadden haar voorkeur. Als klein kind mocht ik haar singles bij haar thuis draaien (het zat er blijkbaar al vroeg in) en later mocht ik haar singles hebben “want ik ben er nu toch te oud voor” zo zei ze…

Een groot aantal jaren geleden zat ik met haar in de auto en ik draaide een cd van Celine Dion. Ze vroeg ineens of ik een bepaald nummer opnieuw wilde laten horen. Het was “to love you more” met dat prachtige vioolspel erin.

Ik moest er vanochtend pas weer aan denken, dus bij de uitvaart die rond deze tijd plaatsvindt draaien ze het niet maar ik draai het hier in Turkije vanochtend veel en vaak voor haar.

Ik heb in de afgelopen twee jaar iets te vaak een speech gehouden bij een crematie maar als ik het bij oma mocht doen dan zou ik het volgende zeggen.

oma,

Toen ik mijn ouders vertelde dat ik op mannen viel lag je in het ziekenhuis. Je zei: “had toch even gewacht tot ik uit het ziekenhuis was, dan had ik je kunnen helpen met alles”. Dat was typisch jij. Maar ook wel logisch, je had je hele leven je omgeven met homovrienden, voor jou was er niks bijzonders aan.

Van alle hulp die ik in die tijd kreeg was misschien het feit dat jij en ook mijn andere oma het doodnormaal vonden misschien wel de grootste steun.

Maar ook voor mijn coming-out hielp je me overal mee, overlaadde mij en ook martijn met cadeaus, je wilde overal aan meebetalen, vele weekendjes hadden als sponsor oma, hoezeer mijn ouders ook protesteerden.

Je werd ouder en ook een stukje lastiger maar dat hoort erbij. Je vond het geweldig dat je twee achterkleinkinderen kreeg en genoot daar volop van. Zeker de laatste jaren werden zwaar voor jou en ook voor papa die jou moest verzorgen. Het werd nog zwaarder toen papa ziek werd en eerder overleed dan jij. Ze hebben het je wel verteld maar of je het ooit begrepen hebt weten we niet echt zeker.

Vier maanden nadat papa overleden is ga jij hem nu achterna. Ik ben verdrietig maar het is goed zo. Zoals ik je al toefluisterde toen ik voor het laatst aan je bed stond: “bedankt voor alles!” en dat is in jouw geval heel veel.

En dan nu Celine Dion

Sinds de dood van mijn vader was ik nog maar twee keer bij mijn oma geweest. De tweede keer was gisteren. Ze was sterk achteruit gegaan, of als je het nog eerlijker wil formuleren: de benaming mens was eigenlijk niet meer van toepassing. Mijn vader en moeder zijn in sterk vermagerde toestand gestorven maar dit waren enkel nog de contouren van iemand die ooit een flinke grote vrouw was.

Gisteren, een dag na mijn laatste bezoek, werden we gebeld dat het einde daar was. Ik zou drie uur later richting Turkije vertrekken. Ik heb de hele ochtend en middag getwijfeld wat ik moest doen. Niet gaan en wachten tot haar dood en de daarop volgende crematie of gewoon het verstand op nul en gaan. Dat laatste deed ik na nog een kort bezoek waarin ik haar bedankt heb voor alles en onderweg naar de luchthaven werd ik gebeld dat ze was overleden. Verdwaasd heb ik ingecheckt en ben het vliegtuig ingestapt. Ik heb het met mijn tante en broer besproken en hoe moeilijk ook, ik ga ook niet terug. De crematie is meer een verplicht ritueel dan dat het een afscheid wordt wat iets toevoegt zoals bij mijn vader. Door haar ouderdom is er nauwelijks nog iemand te verwachten bij het afscheid en ik zelf heb eigenlijk in de afgelopen jaren al steeds meer afscheid van haar genomen. Sinds ze in huis gevallen was een dag na het overlijden van mijn moeder verdween ze in geestelijk opzicht uit mijn leven.

Als ik gebleven was of terugga dan zou ik dat doen omdat mensen me misschien nu hardvochtig en gevoelloos vinden in plaats van dat ik daadwerkelijk ook zelf wil. Maar na twee zeer heftige crematies van papa en mama en het feit dat er dus voor oma niet meer te verwachten is dan een 15 minuten afscheid met een handjevol mensen kan ik de moed niet meer opbrengen om daar een week van mijn vakantie voor op te offeren. Hard, maar wel eerlijk. Iedereen die dichtbij me staat weet hoeveel mijn oma voor me betekent heeft juist rondom mijn coming-out. Ik ging bij haar wonen omdat het thuis niet echt meer lekker ging en zij accepteerde alles. Het eerste vriendje dat ik liet slapen, het dronken thuiskomen, het midden in de nacht vertrekken en/of weer thuiskomen, en een heleboel ongein die ik uithaalde en nu alweer vergeten ben.

Ze deed alles voor me; kookte, deed de was, maakte schoon op mijn kamer, bracht me met de auto overal heen, leende haar auto uit aan mijn vrienden die met me wilde stappen en wel al een rijbewijs hadden. Niets was haar te gek.

En ze interesseerde zich voor alles waar oma’s zich eigenlijk helemaal niet in verdiepen. Ze vond al jaren eerder dat homo’s moesten kunnen trouwen, ze besprak de politieke ontwikkelingen met me en belde me eens op toen ik naar een live-concert van Madonna op tv keek. Of ik de tv wel had aanstaan, want mijn grote idool Madonna was erop. Ze “hield wel niet van de muziek maar ze was diep onder de indruk van de energie van die vrouw” en achteraf bleek dat ze het hele concert had uitgekeken.

En nu is er behalve mijn tante die het vooral op afstand heeft meegemaakt geen familielid meer die weet hoe “mijn vroegste vroeger” eruit zag om Karin Bloemen nog maar eens te citeren. Het geeft een leeg en vreemd gevoel.

Binnen 2 jaar zijn nu de belangrijkste drie personen uit mijn leven dood als het gaat om familie. Mijn vader is iets vergelijkbaars overkomen toen hij zo oud was als ik nu. Zijn vader die hij aanbad, zijn oma die hem door de oorlog deels opgevoed had en zijn beste vriend. Allen binnen 2 jaar aan kanker gestorven. Mijn moeder vertelde vaak dat hij daarna nooit meer dezelfde is geworden.

Ik ben verre van een stoere persoonlijkheid maar ik heb me voorgenomen dat me dit niet gaat gebeuren. Als ik dit allemaal opschrijf zit ik in het vliegtuig en ik zou er nu met plezier uitspringen. Maar ik weet dat dit gevoel ook weer overgaat en dat er vast ook weer leuke momenten komen.

Of het lukt weet ik niet maar deze vakantie moet daar de eerste stap toe zijn. Ik heb nu een rotperiode maar het komt goed, denk ik… Geluk kan toch nooit echt opraken?

Ja het was een zware week. Niet alleen omdat ik zo ontzettend hard moest werken maar ook omdat ik zoals in het blog hieronder al gemeld mijn vader vreselijk gemist heb. Toen ik van de week het start en finishterrein van de vierdaagse verliet en terug reed naar de studio’s zat ik ‘in mijn hoofd niet op te letten’ en toen dacht ik; goh wat was dat weer carnaval daar, ik moet toch eens ff pa bellen om……. Ohnee, dom kan niet. Ja dat zal op een aantal mensen als aanstellerij overkomen maar ik had het met mama ook een paar keer. Je bent gewend dat mensen die al 38 jaar een vaste waarde vormen er gewoon zijn, niet dus…

Ja het was een zware week, niet alleen dat harde werken dus maar ook alle randverschijnselen erom heen. Het blijft een klus om vijf omroepen op tv en zeven omroepen op de radio tevreden te stellen als ze allemaal in die week hetzelfde product moeten uitzenden. Net als dat die omroepmedewerkers + externe krachten binnen een paar uur na de start tot één hecht team gesmeed moeten zijn.

Het waren niet alleen zware weken maar ook zware maanden. Een project als 4daagseradio & tv doe je niet uit zakelijke overwegingen maar daar drijft het toch echt op passie en enthousiasme. Gezien mijn privetoestanden heb ik wel eens betere momenten gekend. Alhoewel we in de afgelopen week wel weer vreselijk gelachen hebben tijdens het werken aan dat mooie project.

Het was een zwaar jaar en ik ben nu echt opper dan op. Ik erger me zelfs aan gedrag van vrienden en kennissen wat ik normaal ook niet super vindt, maar dan mijn schouders over ophaal onder het motto; “ach dat past wel bij ze”. Mijn irritatiegrens is nu vrij beperkt geworden en dat is slecht van mezelf. Alhoewel je ook teruggeworpen wordt op de vraag in hoeverre je nu altijd alles van mensen moet accepteren, zelfs als ze heel dichtbij staan. Dat is ook best confronterend om daarover na te denken.

Hoe zwaar het ook was, op een paar dagen na heb ik nu vakantie. Ik ga (uiteraard) naar Turkije maar hoef nu minder hard door te werken dan de afgelopen keren dat ik er was. Ik hoop maar een uurtje per dag te werken en misschien soms iets meer maar niet veel meer. En tel daarbij op dat ik 3 tot 4 weken wegblijf en ik zou toch op z’n minst een klein beetje moeten kunnen bijtanken.

De lokale omroepen in de regio gaan er niet beter en meer van samenwerken, hoe belangrijk dat ook is. Mijn vader en moeder komen er niet mee terug en ook mijn vrienden en vooral ik zelf worden er niet makkelijker van. Maar na een maandje zon, zee, strand, veel airco, lekker eten en drinken (en ook nog beetje sporten heb ik me voorgenomen) en vooral veel rust moet ik de zaken toch op z’n minst weer wat beter aankunnen. En anders blijf ik gewoon daar. Ik heb nog geen retourticket geboekt namelijk…..

Vandaag realiseerde ik me ineens dat dit de eerste vierdaagse wordt zonder mijn vader. Ja het is natuurlijk volstrekt logisch, maar toch schrok ik een beetje. Mijn vader wandelde graag rond tijdens de vierdaagsefeesten en soms wandelde ik mee. Ergens iets drinken maar zoals eerder gemeld nooit lang. Het rondwandelen duurde veel langer want mijn vader kende veel mensen, of eigenlijk, veel mensen kenden hem. Als ik daar dit jaar zelf rondwandel zal ik vast op De Grote Markt bij De Derde Kamer nog wel even aan hem denken, ik hoop dat ik het dan droog kan houden.

Alhoewel, dat maakt toch niet uit, want gezien de weerverwachtingen de komende week houdt niemand het droog. Ik heb zelden dramatischer weersvoorspellingen gezien voor een vierdaagse dan nu. Het lijkt wel of de vierdaagse gaat huilen om mijn vader. Hij zou dat zelf niet gewild hebben in ieder geval.

Maar afgezien van bovenstaande ellende kan ik melden dat ik het weer bijna voor elkaar heb; 4daagseradio & tv is zo goed als klaar om te beginnen. En ik zet hier heel stoer neer dat “ik het voor elkaar heb” maar dat is complete onzin. Vooral de projectgroep van negen mensen waar ik enige leiding aan probeer te geven en de ruim 75 mensen die gaan meewerken doen het. Zonder hen gebeurt er niks.

Voor radio verandert er behalve de poppetjes zo goed als niets, voor tv verandert er eigenlijk alles en toch ook weer weinig. Wat we op de radio al 22 jaar deden; een marathonuitzending van 156 uur gaan we nu ook op tv doen. Maar wel met onder andere 4 tv-programma’s die we zo ongeveer al maakten op de diverse omroepen. En dat voegen we nu samen.

Ondanks mijn rottige periode in de afgelopen maanden hoop ik dat ik het toch nog redelijk goed heb weten te organiseren en dat ik er de komende dagen ook een beetje van kan genieten. Het is normaal een beetje een nadeel maar in deze dagen word ik zo geleefd dat ik er waarschijnlijk ook niet teveel over na kan denken.

Veel traditionele verplichtingen wachten op me en zoals vaker op dit blog gemeld geniet ik daar wel van. Ik hou van de vierdaagse, de feesten en alles wat daarbij hoort. Zelfs de vele extra uren die ik voor het 4daagseradio & tv project zijn niet echt een straf, maar wel vermoeiend.

Daarom ga ik altijd vrij vlot na de vierdaagse op vakantie, om precies te zijn; vandaag over twee weken. Maar eerst de vierdaagse……zonder vader.

Ik zit al dagen te broeden op mijn zoveelste politieke blog waarbij ik opnieuw probeer uit te leggen dat ook de meest afschuwelijke politicus na Geert Wilders nu ook zijn ware ik heeft laten zien. Maar ik vrees dat hoe vaker Nico Dijkshoorn, Youp van t Hek en ik (om er maar eens even drie te noemen) blijven roepen dat Maxine Verhagen extreem eng is, hoe minder mensen het boeit. Het enige positieve is dat de mensen het CDA in zijn algemeenheid niet meer boeit, gezien de peilingen.

Ik hoorde die enge Bosma van de PVV gisteravond in Het Oog kwijlen over de Nederlandstalige muziek die hij mooi vindt en ook nog mocht uitzoeken. Want dat is het ergste. In Hilversum weten ze nog steeds niet hoe ze met onze eigen extreem-rechtse partij moeten omgaan. Pamperen is het nieuwe trucje en daarom zien en horen we ineens elke PVV’er in een tv- of radioprogramma voorbij komen. Allemaal in leuke rubriekjes of enige reportages.

En ondertussen wordt de bemoeizucht enger en enger. We moeten verplicht Nederlandtalig gaan draaien op radio2, het Wilhelmus moet geleerd worden en de schotse Hooglanders en de Poolse Konikspaarden moeten terugnar eigen land, althans dat vond de PVV een paar maanden geleden nog. Nog heel even en ik denk dat ook klederdracht weer verplicht wordt, moet ik met zo’n halve lampekap op me kop over straat. En er zullen nu mensen om lachen of gniffelen. Maar laatst in de Wereld Draait Door beweerde iemand dat zijn zoon of dochter niet met partner-met-een-kleurtje thuis zou mogen komen. Hij zei: “ik ben van het agrarische ras”. Dat hij arisch bedoelde snappen we, maar snappen we ook dat we nu al zover zijn dat hier niemand meer een nacht minder om slaapt?

Dit land is gek geworden, maar het valt het grootste deel van de samenleving niet op en de andere helft heeft er geen antwoord op. Ik zeg het eerlijk; ik weet het soms ook niet meer. Negeren, pamperen, in discussie (met een partij die zelden in discussie gaat), aanvallen, erom lachen, zegt u het maar.

Wat ik wel weet is dat ik in een land woon waarin we ineens verstand hebben van de levenswijze en cultuur van de Grieken (uitvreters), waarin cultuur en kunst blijkbaar crimineel zijn (linkse hobby’s) en waarin de rechtbanken enkel en alleen democratisch zijn als ze Geert Wilders vrijspreken. Anders heeft onze witte vriend er uiteraard geen goed woord voor over.

Ik hoorde Frits Wester vanavond in Brandpunt zeggen dat het serieus de bedoeling is van Wilders om premier te worden. Tenzij het financieel totaal niet mogelijk is beloof ik hierbij plechtig dat als het zover komt ik voor zijn beëdiging vertrokken zal zijn uit Nederland. Ik woon liever in een land dat geregeerd wordt door Erdogan dan door Wiilders.

Ha pa,

na dat je al bijna drie maanden dood bent stuur ik je maar even een berichtje via mijn web-log. een fenomeen waar jezelf nog weleens kritiek op had. Je vond dat ik op mijn eigen pagina vaak nogal ver ging in mijn uitspraken. De laatste weken was het hier rustiger dan ooit, ik had geen zin om te schrijven. Dat had ook met jou te maken. Als ik zou gaan schrijven dan zou het over jou gaan en dat kon ik even niet aan.

Ik mis je zo ontzettend erg dat ik het bijna niet kan uitleggen. je zou het overdreven en onzin vinden want zo vaak zagen we elkaar niet. Dat is waar. Ik mis ook niet het zien, maar het even bellen wel. Bellen over de zaak Wilders, over de carnaval, over de kijk en luistercijfers vandaag die de omroep bekendmaakte, over nieuwe werkafspraken op mijn werk en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zou zo graag je mening willen, ik zou nog liever in discussie gaan, desnoods boos worden op je omdat je me weer eens niet snapt. Maar ik kan wel praten en dat doe ik in gedachten ook en ik verzin zelfs soms de antwoorden, maar daar blijft het dan ook bij.

Vanavond was ik uitgenodigd bij een etentje van de hofraad. Voorheen was jij daar altijd bij omdat je samen met wat anderen de avond organiseerde van het hofbal. Nu was ik eigenlijk in jouw plaats uitgenodigd, omdat ik ook al jaren wat ondersteuning probeer te geven op die avond. Ik vond het leuk en best een eer daarbij te zijn. Maar het was ook de eerste echte confrontatie met de carnaval sinds je dood bent. Ik heb me prima vermaakt maar toch had ik het best moeilijk. Vooral toen tijdens een korte speech je nog even herdacht werd en er uiteraard lovende en bekende woorden. Hoe je regelmatig gevraagd en ongevraagd met kritiek kwam, maar ook zorgde voor veel vrolijkheid.

En dat is precies wat ik zo mis, je ongevraagde en gevraagde kritiek op alles wat ik doe, je humor, je betrokkenheid bij alles en iedereen om je heen. Er is zoveel dat ik mis, net als dat ik mama zoveel en zovaak mis. Ik mis zelfs jullie geruzie. Ik voel me onthecht en alleen.

En het zal net als met mama vast wat minder worden als ik maar lang genoeg wacht, maarja ongeduldig van aard als ik ben wil ik dat het overgaat. Dat ik me beter ga voelen. Om een afschuwelijk zin te gebruiken: "dat ik het een plekje kan geven".

Maar zover is het nog niet en het zal ook nog wel even duren. De pijn is soms zo heftig, dat ik er wakker van word of dat ik na het lezen van een zin of het zien van een foto of het horen van bepaalde muziek weer helemaal van slag ben.

Maak je geen zorgen pa, ik red me uiteindelijk wel. Soms weet ik nog niet hoe, maar dat komt wel. Ik heb het al 38 jaar met redelijk wat hindernissen volgehouden dus mij krijgen ze er niet zo snel onder. Maar ik zou het niet erg vinden als je zou bellen, gewoon zonder iemand iets te vertellen, ik hou er ook over stil. Gewoon kort zoals altijd, een minuutje of vijf. Tot zo?

Patrick

Ik schrijf deze blog op 10 kilometer hoogte op een uur van de landing in Antalya.. Op het moment dat ik begin te typen begint ook net de turbulentie dus ik heb weer een geweldige timing. Voor een tweede keer in nog geen twee maanden vlieg ik naar Turkije. Waarom? Omdat het kan! Dat is een populaire uitspraak tegenwoordig. Maar een echt antwoord heb ik niet. Natuurlijk is het prettig om daar te zijn. Er zitten vrienden en bekenden van me, het weer is super, ik heb een zwembad onder mijn balkon en het huis staat er toch. En toch is dat nog steeds geen echt antwoord. Ik denk ook dat ik het niet weet. Ik moet steeds denken aan één van de sprekers bij de uitvaart van mijn vader. “Hij was nooit ergens lang, altijd op de vlucht voor anderen maar vooral voor zichzelf”. Ik hoorde het en schrok. Hoewel niet iedereen me zo zal kennen geldt het ook een beetje voor mezelf. Mijn vader had inderdaad weinig rust en bleef nooit ergens lang. Dit tot ergernis van mijn moeder, mijn broer en ook van mezelf. Alhoewel ik het wel begreep, ik krijg er zelf ook steeds meer last van. Een deel van de verklaring zit bij mij in ieder geval in het ontbreken van een relatie. Althans, dat denk ik. Ik wil niet beweren dat ik in de negen jaar durende relatie die ik ooit had de rust zelve was maar wel meer dan nu. Dat is misschien ook meteen de reden dat ik zo moeilijk een nieuwe relatie vind. Het moet iemand zijn die mij het gevoel geeft van rust, ik kan het niet anders omschrijven. Daarom werkte het ondanks alle culturele verschillen misschien nog wel het best met Ramazan. Hij is iemand die mij die rust wel gaf. Alhoewel dat bij onze laatste ontmoetingen weer minder was. Nog een klein uur en dan ben ik weer in Turkije, ik verheug me erop ondanks dat ik mijn vader steeds meer begin te missen. Net als bij mijn moeder begint het bij mij nu pas echt, een maand of twee na zijn overlijden. Het geeft niet, ik kom er op mijn manier wel uit. Ik blijft gewoon op mijn eigen rare razende manier op zoek naar rust in mijn hoofd.

Bent u tussen de 35 en 54 jaar en luistert u naar radio2? Dan bent u de doelgroep maar ook een beetje debiel. Althans dat moet Kees Toering de zendermanager van radio2 denken, dat kan niet anders. Ik zal het even uitleggen.

Doordeweeks luister ik vaak maar kort naar radio 2 want ik ben aan het werk en heb zoals iedereen haast. Bij de Gouden Uren ben ik snel vertrokken, want een presentator als Daniel Dekker neemt je niet serieus, maar voor ‘de strepenmeester’ oftewel Frits Spits blijf ik wat langer hangen, dat is geen radiomaken maar kunst in de ether. In het weekend luisterde ik voorheen vooral op zondag. Veel aandacht voor kleinkunst en Nederlandstalig. Ook bijzondere programma’s zoals Spijkers met koppen en Adres Onbekend lokte me in het weekend naar Radio2 waar je dan wat meer tijd neemt om te luisteren dan doordeweeks.

Gemiddeld genomen is radio2 prima. Maar sinds dit radioseizoen is er steeds meer aan het veranderen. De items moeten in elk programma sneller, er zijn nieuws-headlines op het halve uur die zo kort zijn dat ze meer vragen oproepen dan beantwoorden, de presentaties mogen vooral niet te lang zijn en er lijkt een soort van angst te zijn voor meer dan een minuut geen muziek. Het plaatje-praatje-plaatje-niveau is gewoon van een bedroevend niveau. Kees Toering denkt blijkbaar dus dat u debiel bent.

En een aantal programma’s in het weekend zijn al weg, gewoon opgedoekt, opgeheven. En of dat nog niet erg genoeg is gaan we dat ook doen met Adres Onbekend. Dat wordt in september verplaatst naar de crematoriumzender Radio 5 op een doordeweekse dag, dus een dubbele klap. Zondag op radio 5 is al een belediging, maar had ik nog wel willen luisteren. Maar op de doordeweekse vrijdagmiddag zou ik als redactie en presentator gewoon weigeren. Sterker nog: de KRO is ook geen knip voor de neus waard door dit te accepteren. Heeft die omroep geen eigenwaarde meer over bij een zo populair programma dat al 40 jaar bestaat?

Ik heb even gegoogled op de door mij genoemde zenderbaas Kees Toering. Hij is van 1954. Dus een man die zelf al niet meer tot de doelgroep van radio2 behoort moet zorgen voor verjonging? De man die al 15 jaar de baas is bij die zender is de aangewezen persoon om te weten hoe vernieuwing moet klinken? Als het niet zo droevig was zou je erom lachen!

Waarom nemen omroepen geen stelling tegen deze man? Radio2 wordt teruggebracht tot een Sky-radio achtige kloon in een verkrampte verjongingskuur die het station ontdoet van hart en ziel. De slogan zegt het al “de muziek zegt alles”. Inderdaad; het is de muziek die bepaalt, want voor programma’s met meer dan muziek en dus met echte inhoud heb je iemand met lef en visie nodig.

Er moet maar één ding vernieuwd worden bij radio2 en dat is de zendermanager en daar hoeven we niet mee te wachten tot een nieuw seizoen wat mij betreft.